Toch wel zielig…

Gisteren op Telefacts toch wel een vrij erge reportage gezien… Kleutertjes van amper 3,5 jaar die op internaat gestuurd worden. Tuurlijk hadden moeder-en vaderlief altijd wel een ‘goede’ reden: in een scheiding verwikkeld, werken in nachtploegen… Maar toch. Naar mijn bescheiden mening moet je gewoon je verantwoordelijkheid opnemen eens je voor kinderen kiest en hen niet zomaar ergens in een internaat dumpen onder het voorwendsel ‘dat ze daar beter af zijn dan thuis’. Op de leeftijd van 3,5 ben je volgens mij nergens beter af dan thuis. Hoe kan zo’n kind nu serieus opgroeien, als zelfs de eigen ouders hem/haar ergens dumpen?

Ja, die kindjes zullen het daar wel goed hebben en zich amuseren met de andere gedupeerden. En ja, de opvoeders in dat internaat zullen er ongetwijfeld voor zorgen dat die kinderen niets tekortkomt. Maar mij ga je niet vertellen dat zo’n kind geen dingen mist… al was het maar een simpele knuffel van zijn/haar moeder of vader.

Ik weet nu al héél goed dat ik twee keer na zal denken voor ik besluit aan kinderen te beginnen. Als ik later zie dat mijn job niet te combineren valt met mijn kinderen, dan zoek ik er gewoon een nieuwe, of ik ga parttime werken. Maar mijn 3,5-jarige kleuter op internaat sturen? Nooit.